Feniks

Piękny feniks

Wzlatujący wysoko

Ogrzewa mnie swymi skrzydłami

Które płoną ogniem miłości

Szczęśliwi połączeni w powietrznym tańcu

Nie martwiący się o przyszłość

Lecz wtedy

Pojawił się ślepiec

Rozkochał w sobie dziewice

A ta ukryła feniksa w klatce

Na dnie swego serca

Aby nie uciekł

Raniła bliskich przyjaciół

A najbardziej feniksa

Nie pozwalając mu wyfrunąć

Głupi ślepiec działał

Dziewczę bało się

Że pewnego dnia

Feniks ucieknie

A on przygasał

Umierał na jej oczach

Wtedy ujrzała prawdę

Ślepiec był trucizną

Którą musiała zniszczyć

Pozbyła się go

Zabiła zakatowała

Zwłoki wrzuciła do rzeki

By nikt nie odkrył

Straszliwej zbrodni

Brudzącej krwią jej czyste oblicze

Wypuściła feniksa

By było znowu jak dawniej

By unieść się w powietrze

Poczuć ten ogień miłości

Troskę ciepło

Lecz on uciekł

Wznosił się coraz wyżej i wyżej

Znikając z oczu dziewczyny

Biedna stała nieruchomo

Zalana łzami żałowała swych czynów

Wiedziała że już go nie ujrzy

Nigdy więcej

Saori