Dzień był letni i świąteczny. Wszystko na świecie jaśniało, kwitło, pachniało, śpiewało. A przynajmniej tak miało być bo jak się z czasem okazało wesoły głos sztucznej jak sklepowe manekiny prezenterki pogody po raz kolejny wszystkich oszukał. Swoją drogą to ciekawe jak ta kobieta wyobraża sobie siebie na sądzie ostatecznym, kiedy będzie musiała odpowiadać za te wszystkie pogodowe kłamstwa wypowiadane do setek tysięcy widzów. Jednym z tych widzów-ludzi wierzących w dobry świat i szczere pogodynki- była pani Zosia, osiemdziesięcioletnia staruszka z nadmiarem skóry zwisającym na twarzy i mętnym wzrokiem zapatrzonym gdzieś przed siebie. Zawsze o tej samej porze siadała w fotelu, pokrzywioną od artretyzmu dłonią przeczesywała biały puch na głowie który przypominał bardziej pojedyncze pióra niż włosy na wypadek gdyby Ci zawsze idealni państwo zza szklanego ekranu ją widzieli i przystępowała do swojego rytuału-serial, wiadomości  i pogoda którą oglądała chyba tylko po to, żeby nie zapomnieć kontur kraju bo swój dom opuszczała rzadko a jeśli już, to tylko pod bardzo ważnym pretekstem.

Boże ciało zmusiło starą i schorowaną panią Zosię do opuszczenia swojej świątyni zdobionej pajęczynami których nie miała siły sprzątać i sprzętami drzemiącymi pod kołdrą z kurzu w oczekiwaniu na swoje drugie życie. Z różańcem w dłoni i kolorową chustą przykrywającą siwą głowę staruszka opuściła kamienicę i powolnym krokiem ruszyła w kierunku kościoła. Bała się dzisiejszego świata i dzisiejszych ludzi, tyle razy widziała w wiadomościach co to się na ulicy wyprawia, ale święto to święto-na procesję trzeba iść choćby nie wiem co. Z tą myślą przemierzała wąskie ulice między  blokami, zachmurzone niebo rozciągało się nad jej głową a złośliwy wiatr zerwał kolorową chustę i porwał ją w szalonym tańcu daleko poza zasięg zamglonych oczu pani Zosi. Teraz wiedziała, że jej idealni zza szklanego ekranu kłamią. Miała ochotę najpierw złapać swoją chustę która właśnie zawisła na gałęzi starego drzewa a później własnoręcznie wybić śnieżnobiałe zęby prezenterki  pogody. Czuła się oszukana. Nie miała jednak siły ani na jedno, ani na drugie. Poza tym procesja niedługo się zacznie, trzeba zdążyć. Zapominając o wszelkim bólu stawów, silnym wietrze szarpiącym ledwie trzymające się już siwe włosy i straconej chuście Pani Zosia dotarła do przejścia. Wszystko jak w nakręconej pozytywce, obserwowała każdy ruch który ją otaczał i miała wrażenie, że nic tu nie dzieje się bez przyczyny. Tu zielone, tam czerwone, tu ruszają, tam hamują, tu ktoś przebiegnie, tam ktoś krzyknie… Siwowłosa staruszka była pod wrażeniem dokładności jaką żyje ta ulica, oglądała ten teatr z niepohamowaną ciekawością jak dziecko które widzi coś po raz pierwszy. Deszcz, który właśnie spadł z nieba dodawał tylko efektów delikatnie stukając o parasole przechodniów. Z tego niesamowitego świata wyrwały ją dzwony kościelne, prawie zapomniała o procesji! Czerwone światło właśnie się zapaliło ale przecież nie można się spóźnić jak to będzie wyglądało, co powie Janka spod dwójki ?! Trzeba być na czas, Pani Zosia przymyka swoje ciężkie powieki, i modląc się w duchu stawia pierwsze kroki na mokrej od deszczu jezdni. Nagle wszystkie elementy sceny idealnego świata który przed chwilą podziwiała uległy rozproszeniu. Był hałas, tępy huk samochodowej blachy, po którym nastała cisza. Cisza która strasznie męczyła panią Zosię, błądziła gdzieś w niematerialnej otchłani szukając kogokolwiek, byłaby szczęśliwa nawet z widoku wrednej i kłamiącej pogodynki, byle by tylko zapytać o drogę. Ładnie tu i tak biało, ale procesja na pewno już trwa. Wtedy ciszę rozerwał długi dźwięk który Pani Zosia znała z telewizji, w jednym odcinku główny bohater serialu leżał w szpitalu i był wtedy podłączony do takiej maszyny. Jak zatrzymało się jego serce maszyna wydała z siebie właśnie taki dźwięk, ale lekarze na szczęście go uratowali. Dobrze, że teraz mamy takich dobrych lekarzy, za czasów wojny nie było tak łatwo. Biel pomieszczenia zalała przerażająca czerń a Pani Zosia poczuła jak unosi się ku niebu. Teraz już była pewna, że nie pójdzie dziś na procesje i nie obejrzy pogody na jutro.

Marta Komassa